Zorunluluk...

Insanin kendine sorular sorabilmesi, cevaplar aramasi ne guzel seydir. Sorun su ki, ya cevaplayamazsaniz, ne olacak o zaman?

Ilk cep telefonumu aldigimda (tabii ki sevgili yuzunden, 98'di galiba) "acilis mesaji" fikri hosuma gitmisti; "Mutlu musun?" idi benimki. Ne kadar zor bir mesaj anlatamam. Insanin kendisine habire mutlu musun diye sormasi, bir sure sonra, "acaba"lari da beraberinde getiriyordu. Mesaji kaldirmamla hayat daha kolay ve cekilebilir hale gelmisti, gelmis miydi?

Blog acarken de sormustum kendime, niye diye, simdi daha iyi anliyorum. Bi de zorunda miyim demistim; "Do I have to name my blog?" ki hala arkasindayim bu lafimin. :)

Lafi nereye getirmeye calisiyorum da getiremiyorum, suraya ki: zorunluluklar. Baslayalim:

Elimdeki bi paket fistigi bitirmek zorunda miyim?
Hayir, "eksik" birakma takintisi sadece...

Spor yaparken her seferinde kendimi sakatlamak zorunda miyim?
Evet, yasadigimi hissettiriyor galiba bana...

Doktora yapmak zorunda miydim?
Hayir!

Doktorami bitirmek zorunda miyim?
Evet!

Futbol izlemek zorunda miyim?
Evet, siradan olabilmek icin aklima gelen tek yol. Onerilere acigim...

Iyi olmak zorunda miyim?
Keske daha once hayir diyebilseydim, hayat daha kolay olurdu.

Cok mu soruyorum, yoksa az mi?... :)