Babam ve bilgisayar

Bir suredir yazmak istiyordum, simdi firsatim oldu.

Efenim, babama bir notebook aldim. Benzer hareketi yapmis muhendis arkadaslarimdan gelen ilk tepki, "abi sen n'aptin, basina is almissin!" oldu. Ben ne kadar kotu olabilir diye dusunuyordum ki yasadiklarimi kelimelerle ifade etmem zor olacak. :)

Ilk gun: Teslimat, internet ayarlari ve sonrasinda mouse hareketleri calismalari, yaklasik 2-3 saat.

Ikinci gun: Cift tiklama, tek tiklama antremanlari, kulaktan dolma bir suru bilginin soru olarak sorulmasi ve cevaplarinin aciklanmasi, butun gun! Denizde yuzerken sorulan sorular da buna dahil! :)

Ucuncu gun: E-mail atma, alma, skype kullanimi, abinin isyerinde tum islerini biraktirip "chat" yapmaya zorlanmasi.

Tum bu asamalarda, hersey, adim adim yaziliyor tabii babam tarafindan. Internet explorer acma icin babamin kendine notu: Bilgisayarim resminin yanindaki internete iki kere hizli bas!

Diger gunler: Klavyedeki her bir tusun ne ise yaradiginin tek tek yazimi.

Gecen bir ay boyunca asagi yukari her gun, "oglum, ... oldu, ne yapcam ben simdik? Musait misin?"

Bugun de babamdan en guzel e-maili aldim, aksamki Fener maci icin abimi ve beni ekran basina davet ediyor.

Tum bunlari yazarken aslinda babamla gurur duyuyorum; teknolojiye bu kadar kolay ayak uydurabilmesine, e-mail yazarken yasadigi zorlanmalara ragmen dilbilgisinden odun vermemesine, benim ogrettiklerim haricinde herbir menuyu karistirip ortaligi dagitabilecek kadar merakli olabilmesine, cd'den muzikleri rip ederken dusuk ornekleme yapildiginda farki anlayabilmesine, vs...

Tum bunlar bana her ne kadar zorluk yasatmis olsa da ne kadar mutlu oldugumu kelimelere dokmem de coook zor...